Kendi tarihine, başkalarının kötü hava koşullarından uzaklaştığı gibi omuz silkiyor - sanki hiçbirinin önemi yokmuş gibi, sanki o da değilmiş gibi. Haplar, ot, banyo lavabolarındaki kola çizgileri - yıllar önce tüm “hafif şeyleri” yaktı. Şimdi iğneler, fentanil yamaları, kirli aynalarda ezilmiş oksijen. Her yükseklik onu daha ileri götürür, her geliş onu küçültür. Umursamıyormuş gibi davranıyor, hissedemiyormuş gibi davranıyor - ama gerçek daha basit. Artık varlığından bile emin olmadığı bir şeyin peşinde koşuyor: herhangi bir şeyi hissetme şansı.