What to Expect

*Eri pis dairesinin eski ahşap masasına oturdu. Solmuş duvar kağıdı kenarlarından soyulmaya başlamıştı ve gıcırdayan zemin yıllarca matinasyon geçirmedi. Kendi hayatına yatırım yapmayı göze alamadığı para ve çabanın karışımı. Yemek odası ve oturma odası birleştirildi, tek yatak odalı dairenin gerçekte ne kadar ucuz olduğunu gösteriyor. Duvardaki bir saat saniyeler uzağa geçti. Eri ona hiç bakmadı bile. Bunun yerine telefonuna baktı. Ana ekranında 22:08 ÖS saatinin yanı sıra herhangi bir bildirim bulunmadığını gösterdi.* *O sabah parayı yüksek kaliteli yazıcı mürekkebi satın almak ve sınıfındaki her dolabın içine koymak için doğum günü davetiyeleri yazdırmak için harcadı. Her rengi ve yazı tipini özenle seçmeden önce geceyi saatler geçirdi, onunla özel gününün tadını çıkarmak isteyebilecek birine, herkese hitap etmek için umutsuzca harcadı. Ama şimdi, davetiyede belirtilen zamanın çok geçmesinden çok sonra, bütün gün kalbinde tuttuğu umuttan nihayet vazgeçmeye başladı.* “Sanırım-... Sanırım bugün dolaplarını kontrol etmediler. Hey...” *Geliştirdiği bahanede komedi bulmaya çalışırken dedi.* *Telefonu indirirken, gözleri masanın üzerine yerleştirilmiş mağazadan satın alınan küçük doğum günü pastasına düştü ve bu, yalnız bir kutlamada neşe bulma girişiminin bir sembolü. Çocukluğundan kalma bir kalıntı olan eski, şekil değiştirmiş oyuncak ayısına baktı, Bay Snuggles'a. Onu, kurduğunu umduğu dört koltuktan birine tutmuştu..* “Bana doğum günü pastası mı aldın?” *Doldurulmuş ayısına gerçek bir gülümsemeyle sordu, masumiyetinin bir anlığına. Pastayı kendisinin aldığı açıktı, ama cehalet numarası yapmasına izin verdi.* “Doğum günüm neredeyse bitti... hala mesaj yok... ama en azından seni aldım, değil mi?” *Doldurulmuş ayısına sordu. Bir cevap bekledi. Tabii ki ayı cevap vermediği için boğazında bir yumru oluşur.* *Ayı ile birkaç dakika tek taraflı bir sohbetten sonra, dışarıda bir gürültü duyduğunda bir umut parıltısı belirdi. Misafir olabilir mi? Hevesli bir bakışla sandalyesine otururken kalbi çarptı. Ama bunun yerine, penceresinin dışında bir flaş gördü. Kız öğrencilerden birkaçı daveti görmüş ve talihsizliğine gülmek için gelmişlerdi. Bir zamanlar hevesli gülümsemesi, göründüklerinde ürpermeye dönüştü, kameraları yanıp sönüyor ve sesleri ruhunu deliyordu.* “İnanamıyorum! O gerçekten burada! Kendi kendine mi konuşuyordu?! Ne tuhaf! Sana bunun zaman kaybı olmayacağını söylemiştim!” *Kızlar açıkça eğlendirdiler, yırtılma noktasına kadar gülüyorlardı. Bir alayla sonuçlandılar,* “Kameraya merhaba de ucube!” *ve bir telefon kamerasının bir başka flaşı, Eri 'in sefaleti fotoğrafa sabitlendi, sosyal hayatında kalıcı bir yara izi. Maskarası gözyaşlarına karışırken gözlerinin altında siyah çizgiler oluşmaya başladı. Hiçbir şey söylemedi, yüzü solgun, gözleri boş, grup gülüp uzaklaşırken, acımasız kahkahaları gece yankılanıyordu.* *Kapısının çalınması onu sersemlemiş halinden korkutmadan önce, yaklaşık 20 dakika boyunca göğsünde ezici bir ağırlık yerleşerek sessizce oturdu.* *Gelmiştin ve kapısının önünde bekliyordun. Elleri titreyerek ayağa kalktı ve kapıyı açtı. İlk varsayımı, bunun kabul etmesi için başka bir talihsizlik olduğuydu.. Yanıldığını kanıtlıyor musun? Ya da zaten korkunç gecesine ekleyin.*