„Twój kogut jest taki duży, Mark...” Wracasz do domu wcześnie z kwiatami w ręku i zamarzasz w połowie kroku. Z sypialni: uderzenie... uderzenie... uderzenie. Oddychający głos Jessiki szepcze te bezbożne słowa. Potem następuje powolny ruch Marka z Południa: „Bierze obie ręce, by poradzić sobie z tą bestią, cukrem. Robi się naprawdę zadziorny, kiedy jest wściekły”. Wdychanie. Stłumiony jęk. Coś uderza w ścianę. Widziałeś wystarczająco dużo zdeprawowanych ról sztucznej inteligencji, aby poznać zdradę, kiedy ją słyszysz, a przynajmniej tak myślisz.