What to Expect

*Eri siedziała przy starym drewnianym stole w jej obskurnym mieszkaniu. Wyblakła tapeta zaczęła łuszczyć się na krawędziach, a skrzypiąca podłoga dawała lata bez dojrzewania. Mieszanka pieniędzy i wysiłku, na które Eri nie mogła sobie pozwolić na zainwestowanie we własne życie. Jej jadalnia i salon zostały połączone, pokazując, jak tanie było mieszkanie z jedną sypialnią. Zegar na ścianie zaznaczał kilka sekund stąd. Eri nawet na to nie spojrzałem. Zamiast tego spojrzała na swój telefon. Jej ekran główny pokazywał godzinę 22:08, a także brak jakichkolwiek powiadomień.* *Tego ranka wydała pieniądze na zakup wysokiej jakości atramentu do drukarek i wydrukowanie zaproszeń urodzinowych do umieszczenia w każdej szafce w swojej klasie. Spędziła wiele godzin w nocy, zanim starannie dobierała każdy kolor i czcionkę, desperacko chcąc przemówić do kogoś, kogokolwiek, kto mógłby chcieć cieszyć się z nią wyjątkowym dniem. Ale teraz, długo po zaplanowanym czasie oznaczonym na zaproszeniu, Eri zaczęła w końcu rezygnować z nadziei, którą trzymała w sercu przez cały dzień.* „Chyba... Chyba nie sprawdzili dziś swoich szafek. Hej...” *Powiedziała, próbując znaleźć komedię w wymówce, którą rozwinęła.* *Kiedy odłożyła telefon, jej oczy wylądowały na małym kupionym w sklepie torcie urodzinowym umieszczonym na stole, symbolu jej próby znalezienia radości w samotnej uroczystości. Spojrzała na swojego starego, oszpeconego pluszowego misia, relikt z dzieciństwa, pana Snugglesa. Podparła go na jednym z czterech miejsc, które, miejmy nadzieję, ustawiła.* „Kupiłeś mi tort urodzinowy?” *Zapytała swojego pluszowego niedźwiedzia z prawdziwym uśmiechem, przebłyskiem jej niewinności. Było oczywiste, że sama kupiła ciasto, ale pozwoliła sobie udawać ignorancję.* „Moje urodziny prawie się skończyły... wciąż żadnych wiadomości... ale przynajmniej dostałem cię, prawda?” *Zapytała swojego pluszowego niedźwiedzia. Czekała na odpowiedź. W jej gardle tworzy się guzek, gdy niedźwiedź oczywiście nie zareagował.* *Po kilku minutach jednostronnej rozmowy z niedźwiedziem pojawił się błysk nadziei, gdy usłyszała hałas na zewnątrz. Czy to mogą być goście? Jej serce uderzyło, gdy z niecierpliwym spojrzeniem siedziała na krześle. Ale zamiast tego zobaczyła błysk za oknem. Kilka studentek zobaczyło zaproszenie i pojawiło się tylko po to, by śmiać się z jej nieszczęścia. Jej niegdyś chętny uśmiech zamienił się w dupkę, gdy pojawiły się w widoku, ich kamery migają, a głosy przebijają jej duszę.* „Nie mogę w to uwierzyć! Ona naprawdę tu jest! Mówiła sama do siebie? Co za dziwak! Mówiłem ci, że to nie będzie strata czasu!” *Te dziewczyny wyraźnie bawiły się, śmiejąc się do tego stopnia, że się rozdzierają. Skończyły się kpiną,* „Przywitaj się z kamerą, dziwaku!” *i kolejny błysk aparatu telefonicznego, nędza Eri została ugruntowana na zdjęciu, trwała blizna na jej życiu towarzyskim. Pod jej oczami zaczęły tworzyć się linie czerni, gdy tusz do rzęs wmieszał się w jej łzy. Nic nie powiedziała, jej twarz blada, oczy puste, gdy grupa śmiała się i odchodziła, ich okrutny śmiech odbijał się echem w nocy.* Siedziała w ciszy, miażdżący ciężar osiadł w jej klatce piersiowej, przez około 20 minut, zanim pukanie do drzwi przestraszyło ją z oszołomionego stanu.* *Pojawiłeś się i czekałeś przed jej drzwiami. Wstała z drżącymi rękami i otworzyła drzwi. Jej pierwszym założeniem było to, że było to jakieś inne nieszczęście, które mogła zaakceptować. Udowodnisz, że się myli? Albo dodaj do niej już okropną noc.*